MÜHİM MESELE

Nefes al, nefes ver. Nefes al, nefes ver… Nefes al… ve biraz tut şimdi.

Okudukça ben olacağın bir yer burası. Okudukça beni anlayacağın yer, burası. Belki nefret edeceksin benden beni tanıdığına pişman olarak, belki de beni özleyeceksin yine pişmanlıkla.Ne okuman için bir sebep var, ne de okudukça varacağın bir sonuç.

Sadece ben. Eğer istersen.

Şimdi bırakabilirsin.

8 Kasım 2011 Salı

Yol

Saatler, biri on yedi geçe durdu.
Önce parlak bir ışık göründü…
Arkasından da bir sürü hafif sallantı.
Sanırım Ekim ayındayız.
Ama emin olamıyorum.
Yıllardır takvim tutmuyorum.
Her geçen gün bir öncekinden daha da solgun.
Hava soğuk.
Dünya yavaş yavaş ölürken ben daha da çok üşüyorum.
Hayatta kalan hayvan yok.
Bitkiler ise çoktan tükendiler.
Yakında, dünyadaki tüm ağaçlar yere serilecek.
Yollar, alışveriş arabası sürükleyen mülteciler, silah taşıyan eşkıyalar yakıt ve yiyecek arayan insanlarla dolu.
Bir yıl içinde tepelerden alevler ve karmaşık şarkılar yükseldi.
Yamyamlık baş gösterdi. Yamyamlık büyük korku salar.
Genelde sıkıntım yiyecek bulmak. Daima yiyecek bulmak.
Yiyecek ve soğuk. Bir de ayaklarımız.
Bazen oğluma cesaret ve adalet hikâyeleri anlatıyorum.
Gerçi, hatırlaması oldukça güç.
Tüm bildiğim, oğlumun hayata tutunma nedenim olduğu.
Şayet o, Tanrı'nın kelâmı değilse, Tanrı hiç konuşmuyor demektir.

6 Kasım 2011 Pazar

Ses.202

Yanlıştan geçip doğruya gelen insan, 
Daha değerlisin benim için her zaman.
Dürüstsün bana göre biraz daha. 

Vicdanın rahat değildir çünkü, hep hatırlarsın.
Hep yaşar üzüntün en derinde.
Kimse bilmese de gerçekten ne yatıyor içinde,
Sen kaldığında tek başına, 
Bağırırsın hiç kimseler duymasın diye karanlığa;
'' Ben aslında çok özledim ... '' 

1 Kasım 2011 Salı

Ses.201

İçimden geçenleri, iyi yada kötü, anlayabilirsin diye bazen korkuyorum.
Korkuyorum sana bakarken.
Yani bakma ihtimalimin olduğu her andan bahsediyorum.
Eğer ki beni yine anlarsan iyi mi kötü mü olur bilmiyorum bile, ama çok üşüyorum aklıma sen geldiğinde. Yada seni yanlışlıkla gördüğümde. Sanki ellerime soğuk kanlar doluşuyor, hareket ettiremiyorum. Titreme geliyor, sakin olamıyorum.
Ama biliyorum ki, sen bunların hiç birisini bilmiyorsun. Sadece ben, belki sen bilebilirsin diye korkmaktan bunları hissetmemeye çalışıyorum. Çünkü üşümek istemiyorum.

29 Ekim 2011 Cumartesi

Ses.200 !

Birazcık aradım seni... Ve çok korktum.
Hatırladığım şeyler, hatırlayacağım şeyler, yaşadığını sandığım şeyler.
O kadar zayıfım ki, anlatsam bile anlamazsın.

---

Hali hazırda hala tamamen yok olmayan birikmişlerim var, tekrar onlara dönüp yakmak ve dumanında boğulmak istemiyorum. Yada istiyorum? Yada sadece kokusunu özledim, belki de sonra üzerine bu bardak su dökerim? Belki? Yok artık sende.

Ses.199

Ne yaptım ben bu gece?
Ne oldu?
Düşünecek bişeyin var mı?
Yok.
Normalde, eskileri yâd ederken içime dolması gereken o minik sıcaklık yoktu.
Sadece üşümüyordum.
Ama bi sorun vardı.
Aslında sorulması gereken bi soru vardı;
Ben yine iyi mi olacaktım, yoksa ilk defa kötü olup, yıllarca acısını mı çekecektim?

---

O değil de, her şekilde benim canım acıyor.
Çok aptalım bunu fark ettim.
Çok çok çok hemde.
Her zaman hissetmemek lazım.
Sonra gerçekten çok zararlı oluyor hayat bana.

26 Ekim 2011 Çarşamba

25 Ekim - 23 Yıl

Evet, bundan bi kaç saat evvel benim doğum günümdü. Yani, 01:48 - 25,10,1988 Salı günü doğmuşum ben.
En sakin ama en yorucu, en kalabalık ama en sessiz doğum günümdü. Güzeldi, en azından farklıydı. 
Arkadaşlarım, özveriniz ve alakanız için çok teşekkür ettim size. Mutlu oldum. Bir çok kez hemde.
Şimdi yanımda olmayanları düşünmek için, uykuya gidiyorum. Kesinlikle rüyalarımdasınız. Eminim. İyi geceler, tatlı rüyalar.

21 Ekim 2011 Cuma

Ses.198

Ve galiba, sen orada kaldığın sürece, seni hep seveceğim.
Ve galiba, asla bu şekilde hissedemeyeceğim.
Ve galiba, seni hala tanıyormuşum gibi kandıracağım kendimi.
Ve sanırım, seni her zaman hatırlayacağım.

Ses.197

Saat 12'yi geçiyor. Ve ben yine eve geldim. Bilgisayarımı açtım, havanın soğukluğuna rağmen şortumu giyip, yanımada icetea alıp oturdum bilgisayarımın karşısına. Acaba seninle karşılaşacakmıyım bugünde? Öyle amaçsızca, sonuçsuzca seni bekleyip de bulabilecekmiydim? Her gece bunu yapmak zorundamıyım? Seni görüyorum, sende beni görüyorsun eminim. Ama bu neyi değiştirir ki? Keşke seni sevdiğim için bişeyler yapabilseydim. Şimdi sadece, seni sevemediğim için sana bakıyorum. Seni sevemediğim için, özlemek istemiyorum. Özlem hissetmek istemiyorum.. Senin yattığından emin olana kadar seni gözlüyorum her gece, bu gece de bekleyeceğim seni. Ve sen yattığın zaman, bende huzurla bi yere kıvrılıp uyuyacağım, senin uyuduğunu bilmemin bana verdiği. Tek yapabildiğim bu.

20 Ekim 2011 Perşembe

Ses.196

Ve bide, bi şeyi gerçekten çok isteyip ama onu hiç bir zaman yapamayacağını bilmek, çok zor. Her anlamıyla zor hemde, acı, sıkıntı, keder, üzüntü, kan, toprak, aşk, umut, umutsuzluk.. Gerçekten her şey demek bu benim için. Asla yapamayacak olduğum şeyi istemek. Yapamayacağım için değil de, istediğim için her şey bu. Ama yapamayacağım için de asla sahip olamayacağım her şey o. Büyük bi boşluk işte.

Ses.195


Ve aslında kimse bilmez ki benim için ne anlatıyor bu şarkı, yada kimi anlatıyor, yada ne zamanı anlatıyor, yada kime dakikalarca sarıldığımı, ve kime sarıldığımda uyuyabileceğimi.

Bilmesinler de zaten o kimseler. Ama bende unutabilirim.


Benimle uçmak ister misin bu gece?
Yükseklerde olmaktan korkar mısın?
Topraktan ayrılalım bir süre için
Dünya bir yere kaçmaz,
Biz yüzerken göklerde
Gel benimle ol unut bütün dertlerini
Rüzgar bizi bekler daha fazla vakit kaybetmeyelim.

---

Bir de beni hem umutlu kılan hem de uyanamayacakmışım gibi hissetmeme sebep olan bi şarkı var.
Ne hissedeceğimi bilememe durumu. Sonucundan korktuğum tek şarkı sanırım. Nasıl başladığını bilmiyorum ki nasıl biteceğini bileyim..


Benimle yaşamak seni hasta ediyor
Her gün söylüyorsun
Her şey eskisi gibi pırıl pırıl olsun istiyorsun
Yorgun aşkımız ayakta duracak hali yok
Neler oluyor anlamıyorum
Ama bittiğine hiç şüphe yok

Bir gün gelir herkes kendi yoluna gider
Her şey nasıl başladıysa öyle biter

Benimle paylaştığın günler için
Harcanmış zaman diyorsun
Güzel olan anıları hatırlamak
Artık çok zor diyorsun

Yorgun aşkımız ayakta duracak hali yok
Neler oluyor anlamıyorum
Ama bittiğine hiç şüphe yok

Bir gün gelir herkes kendi yoluna gider
Her şey nasıl başladıysa öyle biter

---

Bi şarkı daha var, yapacak hiç bişeyimin kalmadığı ve söyleyecek sözlerimin bittiği zaman çalacak. Bi sonucu yok. Sadece başı var, iştahsızlığın göstergesi, yalnızlığın başlangıcı.


Oyuncak dünya oyuncak dünya
Bu oyun çok kolay sen de oyna
Kır ve dök, yap ve boz
Yeniden başla
Hepimiz çocuklarız aslında

Kimisi askercilik oynar
Kimisi hırsız ve polis oynar
Kimisi evcilik oyunu oynar
Ben de müzisyeni oynarım şimdi

Bazı çocuklar hiç uslanmazlar
Onlar hep oyunbozan olurlar
Durmadan üzdüler diğer çocukları
Hep bozuldu oyunun kuralları

Kimisi saklambaç oynar
Kimisi kovalamaca oynar
Kimisi doktorculuk oynar
Ben de müzisyeni oynarım şimdi

---

Bazen de sadece susup dinlediğim bi şarkı var. Hiç düşünmeden sadece müziğin söylediği sözlerin çaldığı şeyleri anlamaya çalıştığım şarkılardan. Zor zanaat bu hayatta normal kalabilmek


Sana öğretilen her şey
Bana önerilen her şey
Bana dayatılan yaşantı
İşe yaramaz bir çöplük

Yarattığınız sistemler
Kullandığımız yöntemler
Yaşamak istemem aranızda

Belki de terslik bende
Yapamadım bu düzende
Kaçacak delik arar oldum
Sürüngenler şehrinde

Eğitilmiş köpekler
Doymak bilmez maymunlar
Yaşamak istemem artık aranızda

Benden bir ruhsuz yaratmayı
Nasıl başardınız
Benden bir hissiz yaratmayı
Nasıl başardınız
Benden bir uyumsuz yaratmayı
Nasıl başardınız
Benden sizden biri yaratmayı
Nasıl başardınız

Yaşamak istemem artık aranızda

---

Ve eğer en sonuna varabilirsem bu şeyin, elimde gitar, seni düşünüyor, seni çalıyor olacağım. Buna da eminim.